W wielu większych i mniejszych miastach Polski kojarzonych ze studentami, choć nie tylko, rozpoczęły się Juwenalia. Święto młodych - pełne koncertów, zabawy na świeżymy powietrzu oraz niczym nie skrępowanej radości. W Krakowie czeka nas znany i lubiany, niepowtarzalny korowód, w którym to studenci zebrani przed gmachem AGH wyruszą ulicami na krakowski rynek, po to aby w sposób symboliczny przejąć władzę w mieście na czas trwania juwenaliów.

Barwny pochód na rynek miasta to rzesze studentów, poprzebieranych w niesamowite, kolorowe stroje, to niesione lub pchane makiety samochodów wyścigowych, czołgów, samolotów – znów pojawią się gromady pielęgniarek, facetów w czerni, kosmitów etc. Będzie zatem kolorowo, zabawnie, wyjątkowo, będzie także jak co roku miejsce na opinie zgoła inne. Pojawią się głosy sprzeciwu, że studenci śmiecą, zostawiają za sobą tysiące butelek i puszek, że wielu z nich powinno zostać w domach, skoro i tak ledwo trzymają się na nogach. Z drugiej zaś strony podniosą się argumenty, że są to ludzie młodzi, że muszą się wyszaleć, wyszumieć, że to jest ich święto, ale dlaczego od razu zaśmiecać turystyczną wizytówkę Krakowa, szokować dziwacznymi często strojami?

Podział na zwolenników i przeciwników hucznego „juwenaliowego pochodu”, dotyka najczęściej dwóch, od lat antagonistycznych grup, a więc studentów i tych, którzy studia mają już dawno za sobą, lub którym z racji wieku nie mieszczą się w głowie tego typu zabawy. Tego rodzaju dychotomia, od lat wyraźnie zarysowana, towarzyszy w mniejszym lub większym stopniu każdej edycji studenckiego korowodu. Czy podobna sprzeczność pojawia się w gronie samych studentów? Czy może istnieje przyzwolenie na tego typu niczym nie skrępowaną zabawę? Ja jednak zastanawiam się fenomenem podwójnej natury studenta – dzisiaj bez zahamowań szaleje na pochodzie, jutro przykładnie się uczy i przygotowuje do sesji.

Istnieje chyba pewien rodzaj sprzeczności w tym wszystkim, kiedy pod wpływem sytuacji pojawia się zanik krytycznego myślenia, na zasadzie ta rozbita butelka mi nie przeszkadza dziś, bo jest zabawa, ale jak jutro na nią najadę rowerem w drodze na uczelnie, to będę pomstował na wszystko na czym świat stoi. Studencka nie(sprzeczność) pewnych zachowań staje się być coraz bardziej zauważalna i dla wielu irytująca. Zastanawiająca jest dla mnie ta swoistego rodzaju dychotomia, z jednej strony przykładnego studenta, z drugiej zaś niczym nie skrępowanego „imprezowicza”. Są to oczywiście postawy skrajne, leżące na dwóch przeciwległych biegunach pomiędzy którymi wydaje się być największa grupa tych, którzy szukają w tym wszystkim złotego środka i chwała im za to.